Zoa..

Ti que eres armonía, soidade, susurro,
Lévame, regálame o teu segredo.

Zoa vento zoa….
Leva os recordos das barcarolas,
prendidos dos mástiles do mencer,
máis alá da ría, máis ala da vida.

Zoa vento e fai que repiquen as campás
xordas de vocación, xordas de estima.
¿Onde quedan os marmullos do porto,
a calor das noites de lua en verán?

Zoa arredor do tempo e do moucho,
que vixila as noites de luar,
as noites de luz da branca perla
as noites de amor e condena.

Zoa vento zoa…
Non deixes nunca de zoar,
que nunca morra o teu orgullo,
que nunca morra o teu cantar.

Zoa vento zoa….